Het begon met een beetje van dit en een beetje van dat. Dochterlief kon geen afstand doen van haar veel te klein geworden lievelingstrui, dus dat werd een rokje. Logisch. Overgrootmama had een prachtig geborduurd tafellaken liggen. Dat werd spontaan een broekje voor de jongste zoon. Natuurlijk! En de oudste houdt van auto’s, dus wat is het eerste dat je doet als je ergens op een zolder een oude lap met klassieke racewagens ziet hangen? Je ontdoet het gordijn van de haken, wast het en naait het vervolgens in de vorm van een bermuda aan elkaar. Dat doet toch iedere moeder?! En de peuter in de rij wordt helemaal blij van een prent van Mijnheer de Uil op z’n eigenwijze blouse. Onbetaalbaar.

En zo is het dus begonnen. Een beetje van zus, een beetje van zo. Een beetje van hier en een ietsie pietsie van daar.

Door het hergebruik van allerlei oude lappen, wordt ons milieu, zij het maar een ietsie pietsie, ontzien. De trotse draagster van het oude nieuwe vintage kledingstuk baart intussen opzien, want de eerste andere mens op aarde met hetzelfde jurkje aan, moet nog gevonden worden. En die mens wordt nooit gevonden, want van dat jurkje is er maar één.

En ietsie pietsie is er ook één. Een eenmanszaakje, moeder van een kwartet, inspiratie genoeg. Ontwerpster, liefde voor kunstwerkjes, uitvinder, naaister, duizendpoot. Zeggen ze. Met om haar heen veel Helpende Handjes. Zoals die van Lies, van Tell, van Tien en van oma Taartje.

Over handjes gesproken, die doen de was. Voornamelijk. Met gezond verstand kan het hoepel-op-rokje misschien ook wel in de machine, net als het tafellaken en de loljurk, het grapjasje en de retteke-pet. En het tuinbroekje met Bambi. Maar die garantie heb je niet.